Kendime Mektuplar Şiiri

İnsanın derdini açabileceği güveneceği kimsesi yoksa eğer kendine  yazar mektuplarını belki geriye dönüp okumaz. Ama yazar belki de hiç ulaşmasını istemediği o istikbale. Bu denli büyük ve zorlu hayat yolculuğun da umut dahi edemediğimiz hayale gelmeyen şeyler önümüze çıkar. Savurur bizi ordan oraya önce yakar bir kor haline getirir sönmek istersin ama sönsen de eskisi gibi olamayacağını bilirsin, küllenmekten kaybolup gitmekten korkarsın. Uzakdan başkaları seni parlak bi ateş gibi görür de güçlü sanır. Oysa ki tükenmek üzeresindir artık. Şimdi hissediyorum iliklerime kadar tükendim. Bizi en çok tüketen hep en sevdiklerimizdir. En unutulmazları da onlardan yaşamadık mı en büyük hayat dersini de onlardan almadık mı? Kimseye güvenmemeyi, bağlanmamayı, kandırılmayı öğretirler. Sukünet içinde durdum, güçsüzlüğüm sanıldı. Oysa bekliyordum sabrediyordum. Hayat yaşamaya değerdi çünkü. Umut ediyordum. Bilirdim benim ilkbaharımın arkasından zalim kış gelmezdi, Beklemek kitaplar yazdırır. Herkes bişeyleri beklemiştir şu garip limanda kimi annesini, kimi babasını, kimi sevdiğini, kimisi ise gelmeyeceğini bildiği özlemleri.. Bahar da filizlenmeyi bekler çicekler. Kimsesiz çocuk her bayram annesini bekler, babasından alacağı harçlığını  bekler. Gece sabahı bekler. Ölü toprağı bekler. Yaralar iyileşmeyi bekler. Müebbet yemiş mahkum özgürlüğünü, güneşi bekler. İçinde umudu  kırılan yeni umutlar bekler. Çölde bedevi yağmuru bekler. Leyla mecnunu, Ferhat Şirini, bekler. Yelken rüzgarı bekler. Ben seni bekler dururum. Yalnızlığımı beklerim çaresizlikten kalan kırıntıları bekler giderim..

Bunlar da Dikkatinizi Çekebilir!

Makale Hakkında Yorum Yapın!

Bir Cevap Yazın

Makale Hakkında Yapılan Yorumlar

Bu yazıya henüz yorum yapılmamış.

Birşey mi Aramıştınız ?

E Bülten Aboneliği